⚜️नळी फुकीले सोनारे......⚜️
एकदा एका सुशिक्षित आणि समजूतदार कुटुंबात सुमेधा नावाची मुलगी सून म्हणून आली. सुमेधा अत्यंत सुजाण आणि ज्ञानाचा आदर करणारी होती. तिचे सासू आणि सासरे मात्र जुन्या, कर्मठ आणि संकुचित विचारांचे होते. समाजात चार चौघे काय म्हणतील, या भीतीपोटी ते घरात नेहमी अंधश्रद्धा, जुन्या चालीरीती आणि विनाकारणच्या नियमांचा आग्रह धरत.
सुमेधाने पाहिले की, सासू-सासऱ्यांच्या या अज्ञानामुळे आणि हट्टापायी संपूर्ण कुटुंबात नेहमी ताणतणाव असायचा. कोणालाही मोकळेपणाने जगता येत नव्हते. तिने ठरवले की, आपण आपल्या सासू-सासऱ्यांना प्रेमाने आणि समजुतीने योग्य काय ते सांगायचे आणि त्यांच्या मनातील अज्ञानाचा अंधार दूर करायचा.
एक दिवस घरात एका महत्त्वाच्या विषयावरून वाद सुरू झाला. सासरे एका चुकीच्या रूढीचे समर्थन करत होते, ज्यामुळे कुटुंबाचे आर्थिक नुकसान होणार होते. सुमेधाने अत्यंत आदरपूर्वक, उदाहरणे देऊन, शास्त्रीय आणि व्यावहारिक दृष्टिकोन मांडून सासू-सासऱ्यांना समजावण्याचा प्रयत्न केला. तिने सांगितले, "बाबा, काळ बदलला आहे. आपण जर या जुन्या समजुती धरून बसलो, तर समाज आपल्याला नाव ठेवेल आणि आपलेच नुकसान होईल."
सुमेधाचे बोलणे ऐकताना सासू-सासरे वरवर मान डोलवत होते. सुमेधाला वाटले की तिचे ज्ञान आणि तिने दिलेला उपदेश त्यांच्या गळी उतरला आहे आणि आता कुटुंबात चांगला बदल होईल.
परंतु, दुसऱ्याच दिवशी सासऱ्यांनी पुन्हा तीच जुनी, चुकीची पद्धत अंमलात आणली. जेव्हा सुमेधाने त्यांना विचारले, "बाबा, कालच तर आपण यावर बोललो होतो ना? मग पुन्हा तेच का?"
त्यावर सासरे चिडून म्हणाले, "तू नवीन सून आहेस, आम्हाला शिकवू नकोस. आम्ही जे करतोय तेच बरोबर आहे!"
सुमेधा हताश झाली. तिच्या लक्षात आले की आपण काल एवढा वेळ खर्च करून जो चांगला उपदेश केला, त्याचा यांच्यावर काडीचाही परिणाम झालेला नाही. त्यांनी एका कानाने ऐकले आणि दुसऱ्या कानाने सोडून दिले.
तात्पर्य:- आपण कितीही ज्ञान पाजळले किंवा चांगला उपदेश केला, तरी ज्याच्या मनात अज्ञानाचा अंधार आहे आणि ज्याला स्वतःमध्ये बदल करायचाच नाही, अशा व्यक्तीला सुधारणे अशक्य असते. म्हणूनच जुन्या लोकांनी म्हटले आहे: "नळी फुकीले सोनारे, इकडून तिकडून गेले वारे."